ကိုေနေနာ္ အခု ဘာစာအုပ္ေတြေရးေနပါသလဲ--- လံုးခ်င္းလား? ၀ထၳဳတိုလား?

အခု--၀ထၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္တစ္အုပ္ ထုတ္ေနပါတယ္။ သႀကၤန္ၿပီးရင္ေတာ့ ေျဖာင့္ခ်က္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ထြက္ပါမယ္။ ေျဖာင့္ခ်က္ၿပီးရင္ လံုးခ်င္း တစ္အုပ္ထြက္ပါမယ္။ ဆက္တိုက္ ထုတ္ျဖစ္ပါမယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ စာအုပ္ထြက္တာ မေတြ႕ရဘူးေနာ္--စာအုပ္မထြက္ျဖစ္႐ုံပဲလား ?-စာကို မေရးျဖစ္တာလား ?

လံုး၀မေရးျဖစ္သေလာက္ျဖစ္သြားတယ္--- 2000 ခုႏွစ္ေလာက္မွာ တစ္အုပ္ထြက္ၿပီး 2003 ေနာက္ပိုင္းကစၿပီး မထြက္ျဖစ္တာေပါ့ အေရးပါ ရပ္သြားတယ္။ အခု ၁ ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာမွ ျပန္ေရး/ျပန္ထြက္ျဖစ္တာပါ။

အစ္ကိုရဲ႕ စာေရးသက္ ႏွစ္ ၂၀ ႐ွိခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ စၿပီး ေရးျဖစ္တဲ့ကာလတုန္းက ေရးတဲ့ပံုစံနဲ႔ အခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေတြကြာသြားပါသလဲ?

အခုျပသနာကအဲဒါျဖစ္တာ ေရးမရဘူးဆိုတဲ့ျပသနာေပါ့့။ စၿပီးေရးကာစတုန္းက ေရးခ်င္သလိုေရးခဲ့တာ---အခုစာေရးသက္ နည္းနည္းရလာေတာ့ ေရးသင့္တာကို ေရးတာ---ေရးခ်င္သလိုေရးတုန္းက shock မ႐ွိဘူး။ ေရးလည္းေရးျဖစ္တယ္ေပါ့ေနာ္--အလုပ္လည္းလုပ္ျဖစ္တယ္-- အခု ေရးသင့္တာပဲေရးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့တစ္မ်ိဳးပဲ--- ကိုယ့္ဘက္ကေရးခ်င္ေပမယ့္ ေရးလို႔မေကာင္းတဲ့ဟာမ်ိဳးျဖစ္ေနတဲ့ အကန္႔အသတ္ေတြ႐ွိေနၿပီ ဆိုေတာ့ေလ---အရင္တုန္းက ကိုယ္ကလည္း လူငယ္ ျဖစ္ေနေတာ့ ဘာမွနားမလည္ဘူးေလ---ေရးခ်င္စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႔ ေရးတာ---ေရးခ်င္တာေတြ အကုန္လံုးေရးျဖစ္တယ္ -- အခု ေရးသင့္တာပဲေရးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ေခါင္းထဲမွာက ေရးခ်င္တာေတြ၀င္လာေပမယ့္ မေရးသင့္ဘူးထင္ေနတယ္ --- အဲဒါပဲ -- ျပသနာက အဲဒါပါပဲ--- စာေရးသက္နည္းနည္းရလာၿပီဆို ေတာ့ ေရးဖို႔အေၾကာင္းအရာေတြကို ေ႐ြးလာျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက အစ္ကိုအေနနဲ႔ စာေရးဖို႔ ခ်ဥ္ျခင္းေကာ ေျပာင္းသြားေသးလား--- တက္ၾကြမႈေပါ့-ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ အေကာင္းျမင္တာမ်ားတယ္ေလ လုပ္ခ်င္တာကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္မ်ိဳးေပါ့--တက္ၾကြမႈမ်ားတယ္ေပါ့--အဲဒါမ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။

အင္း --- ႐ူးသြပ္မႈေတာ့ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္--ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ လူဆိ္ုတာ သိတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားလာေလ လုပ္ဖို႔ေၾကာက္လာေလေလပဲ---ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေျမြမေၾကာက္ ကင္းမေၾကာက္ေပါ့ လုပ္ရဲတယ္--- အခုအသက္နည္းနည္းရလာေတာ့ သိတာေတြပိုမ်ားလာေတာ့ ဥပမာေပါ့--- ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ေနပူတာလည္း ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဦးထုပ္ေတြ ထီးေတြမေဆာင္းဘဲ ဒီအတို္င္း “ဒိုး” တာပဲ။ အသက္ေလးလည္း ရလာေရာ ေသြးတိုးတာတို႔ ေနေရာင္ျခည္ဟာ အေရျပားကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္တာတို႔ အဲဒါမ်ိဳးေတြ သိလာေတာ့ ေနပူထဲထြက္ရမွာကို ေၾကာက္လာတယ္။ အသိမ်ားရင္ လူက ေတြေ၀လာတယ္-- အဲဒါေၾကာင့္ အသိမ်ားရင္မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့---- အခု စာေရးႀကဲသြားတယ္--အေရအတြက္ နည္းသြားတယ္ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ--သိသင့္တာထက္ ပိုၿပီးသိေလ -- ပိုၿပီးမလုပ္ရဲေလ ျဖစ္လာတာေပါ့---

အရင္တုန္းက အစ္ကိုေရးတဲ့စာေတြထဲမွာ အစ္ကိုရဲ႕အတၱကို တစ္နည္းတစ္နည္းနဲ႔ ေတြ႕ရတတ္တယ္--- အခုေကာ အဲဒီအတၱေတြ ႐ွိေသးသလား? အတၱေကာ ေျပာင္းသြားၿပီလား?

ေျပာင္းသြားပါၿပီ -- အခုက တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားပါၿပီ---

အခုေရးေနတဲ့အမ်ိဳးအစားကို သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လို စာေပအမ်ိဳးအစားလို႔ သတ္မွတ္မလဲ?

၀တၳဳအမ်ိဳးအစားကို ဘယ္လိုသတ္မွတ္မလဲ ? ေရးနည္းေရးဟန္ကို ဘယ္လိုသတ္မွတ္မလဲ?

အဲဒါက ကမူး ေျပာဘူးတယ္နဲ႔တူတယ္--- အရာ၀တၳဳတစ္ခုကို အမည္နာမတစ္ခု ပညတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအရာ၀တၳဳကို ဖန္တီးလိုက္တာျဖစ္သလို ဖ်က္ဆီးလိုက္တာလည္း ျဖစ္တယ္တဲ့--- အခု ေရးတဲ့ဟာကို သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို ဖယ္လိုက္ရင္ ဒီဟာက Realisiam ေတာ့ မဟုတ္ဘူး--- ဘ၀ သ႐ုပ္ေဖာ္ေတြကို မေရးျဖစ္တာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္႐ွိၿပီ၊-- ေနာက္တစ္ခုက Post Modern လည္း အရမ္းႀကီးမဟုတ္ဘူး---Magic Reason လည္းမဟုတ္ဘူး Modern ေတာ့ Modern ပဲ-- Post Modern စစ္စစ္ႀကီးေတာ့လည္းမဟုတ္ေသးဘူး---အဲဒီဘက္ကိုေတာ့သြားတယ္---လက္႐ွိေခတ္ၿပိဳင္ခံစားမႈ အေၾကာင္းအရာ ေတြေတာ့ ပါတယ္---ေသခ်ာတာကေတာ့ Fiction ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ေ႐ွးခတ္က လူထူးလူဆန္းအေၾကာင္းမ်ဳိးေတြ မပါဘူး။

အစ္ကို အင္တာနက္ သုံးျဖစ္သလား ? သူ႔ရဲ႕အသံုး၀င္မႈကို ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ?

အစ္ကိုျမင္တာကေတာ့ အရင္တုန္းက မိုဘိုင္းဖုန္းေတြ မေပၚခင္တုန္းကေတာ့ ဖုန္းမ႐ွိလည္း ျပသနာမ႐ွိဘူးေလ--အခု မိုဘိုင္းဖုန္းေတြေပၚလာေတာ့ ဖုန္းက မ႐ွိမျဖစ္ ျဖစ္လာတယ္--အဲဒီလိုပဲ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀အတြက္ အင္တာနက္ဟာလည္း မ႐ွိမျဖစ္ Essential ျဖစ္လာမယ္-- ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ေနာက္ ၅ ႏွစ္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္ -- ၃ ႏွစ္ျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္မယ္--

အစ္ကိုတို႔ စာေရးဆရာေတြဆိုတာ အဆိုေတာ္တို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တို႔လို ပရိတ္သတ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ ထိေတြ႕မႈနည္းတယ္ေလ-- အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ Shwe Gyoe Phyu Online ကေနတစ္ဆင့္ ပရိသတ္ကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ?

ေျပာခ်င္တယ္---အစ္ကိုမွာလည္း ၆တန္းေက်ာင္းသူ သမီးတစ္ေယာက္႐ွိေတာ့ လူငယ္ေတြအတြက္ အဓိကထားၿပီးေျပာခ်င္ပါတယ္---အခုဆိုရင္ တစ္ခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြက ကေလးေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ အႏၲရာယ္္ျဖစ္ေစတဲ့ စာအုပ္မ်ဳိးေတြ---၊ အခုဆို ပိုဆိုးတာေပါ့။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို စာကိုဓာတ္စီးၿပီးေရးတာတို႔၊ -- ေနာက္ ဒီစာကို ဖတ္ရင္ ႐ႈးေပါက္ဖို႔အသင့္ျပင္တို႔ --- အဲဒီေလာက္အထိ ေၾကာင္ရဲတာေတြ ႐ွိတယ္ေလ။ --- အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ့--- ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္ကလည္း စာဖတ္တယ္ဆိုတာ အေပ်ာ္ဖတ္ေတြကစခဲ့တာပါပဲ-- ဘာပဲေျပာေျပာ --- ဒီေလွကားထစ္ကိုေတာ့ ျဖတ္ရတာပဲေလ---။ အဲဒီေလွကားထစ္မွာ ရပ္တန္႔မေနဖို႔ေတာ့ သတိျပဳရမယ္၊ ဒီေလွကားထစ္ကို ျမန္ျမန္တက္မွ ေနာက္တစ္ဆင့္ကို ေရာက္မွာေပါ့-- အဲဒါေလးေတာ့ ကေလးေတြ ေခါင္းထဲမွာ ထည့္ဖို႔လိုမယ္။ ၆-တန္းေက်ာင္းသူ၊ ၉-တန္းေက်ာင္းသူလိုအ႐ြယ္ လူငယ္ေတြအတြက္ ဘယ္လိုမွဖတ္လို႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ မဖြယ္မရာဇာတ္၀င္ခန္းေတြကို စာအုပ္ထြက္ရင္ၿပီးေရာ ေရးေနတာကို ေတြ႔ရတယ္--အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း အစ္ကို အေနနဲ႔ စာျပန္ေရးျဖစ္တာပါ--

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္မတိုင္ခင္ကနဲ႔ အခု ကာလမွာ စာဖတ္ပရိသတ္ရဲ႕ ပုံစံ၊ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ႀကီးရဲ႕ character ေျပာင္းသြားတယ္လို႔ ျမင္မိပါသလား?

ေျပာင္းသြားပါတယ္--- ဘယ္လိုေျပာင္းသြားလဲ ဆိုေတာ့ --- အဲဒါေလး နည္းနည္းေျပာခ်င္တယ္။  အခုလူေနမႈစနစ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းတဲ့အခါမွာ အျမန္သုံးအစားစာ instant food ေတြေပၚလာတယ္၊ တစ္ခါသုံး ပစၥည္းေတြ ေပၚလာတယ္။ ဒါ သူ႔လူေနမႈဘ၀နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ convenience ျဖစ္ေအာင္ ေပၚလာတာ။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေပါ့--- စာေပထဲမွာလဲ ေပၚလာတယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ တစ္ထုိင္တည္းဖတ္လိုက္ -- ၿပီးရင္ ေခါင္းထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္ --- အဲဒီလို စာေပမ်ိဳးေတြေပၚလာတယ္--- ေပၚလာေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ တအားႀကီးလည္း ကေလးေတြက မေတြးခ်င္ဘူးေလ--- စာတစ္ေၾကာင္းကို အခ်ိန္အမ်ားႀကီးယူၿပီး မေတြးခ်င္ဘူး၊ တစ္ေၾကာင္းေခါင္းထဲ၀င္ -- အဲဒီအဓိပၸာယ္ကိုလည္းသိ -- အဲဒီလိုစာမ်ဳိးေတြ ေပၚလာေတာ့ --- junk ေတြေပါ့ေနာ္--- အမႈိက္ေတြ၀င္လာတယ္။ အဲဒီအခါမွာ sex နဲ႔ဆြဲေဆာင္မယ္--- ညစ္တီးညစ္ပတ္ joke ေတြနဲ႔ ၀င္လာတယ္။ အဲဒါကို ကေလးေတြက side-effect ေတြပါလာတယ္ဆိုတာ သတိျပဳရမယ္-- ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း အရလည္း အဲဒါေတြကို မဖတ္နဲ႔လို႔တားလို႔မရဘူးေလ-- တားရင္လည္း ေရးစီးေၾကာင္းနဲ႔တိုက္ၿပီး ကိုယ္ပဲေၾကမြသြားမွာေလ--- ဒီေတာ့ အဲဒါေလးကို သိဖို႔လိုတယ္။ သာယာသြားမွာစိုးလို႔ ---။

အခုေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အ၀တ္အစားပံုစံေတြ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး လူႀကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ၊ ေခတ္အရပဲလား? ဒီအတုိင္းပဲ ၾကည့္ေနရမွာလား ? ေျပာေပးပါ ---

ဒါက culture နဲ႔ ဆိုင္တယ္--- လည္ကတံုးအက်ၤီပဲ၀တ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးက ေက်ာင္းေတြ/ ႐ံုးေတြ မွာပဲလုပ္လို႔ရမယ္--- လမ္းေပၚကလူေတြကိုေတာ့ သြားၿပီးလုပ္လို႔မရႏိုင္ဘူး---ဥပေဒျပဌာန္းလို႔လည္းမရဘူး---ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ဆိုင္တယ္ --- ကိုယ္တို႔ဆီမွာ မတူညီတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြ၀င္လာတယ္။ အဲဒါေတြက ယူတယ္ မယူဘူးဆိုတာ လူနဲ႔ပဲဆိုင္တယ္။ ဒီကလူေတြ ေန႔စဥ္ၾကည့္တဲ့ TV ဇာတ္လမ္း၊ ဖတ္တဲ့ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္၊ ၀တၳဳ ေတြထဲမွာ ဒီကိစၥကို ေျပာေရးဆိုခြင့္႐ွိသူေတြက ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ေျပာင္းလဲေကာင္း ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ပါတယ္---- အစ္ကိုတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း တအားပူတဲ့ ေႏြရာသီႀကီးမွာ ဂ်င္းန္းေဘာင္းဘီ႐ွည္ေတြ -- လည္သာဂ်က္ကင္ေတြ၀တ္ခဲ့တယ္--- အပ္စပ္တယ္ မအပ္စပ္ဘူးဆိုတာ မစဥ္းစားခဲ့မိဘူး--- ဒါကို ရင့္က်က္မႈ႐ွိတဲ့ လူႀကီးေတြက ကေလးေတြနားလည္ေအာင္ ႐ွင္းျပရမယ္---ဥပေဒထုတ္လို႔ေတာ့ မရႏိုင္ဘူး----အႏုပညာထဲကေန ေျပာရမယ္--- ဥပမာ - Hip Hop ဂီတဆိုရင္ အခုလူငယ္ေတြၾကားထဲမွာ ေပါက္ကြဲျပန္႔ႏွံ႔ေနတယ္-- ဒီအတြက္ Hip Hop ဂီတကိုဖန္တီးတဲ့ ဆရာေလးေတြကလည္း သီခ်င္းထဲမွာ ျမန္မာဟာျမန္မာပဲလို႔သိေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ႔ ေျပာျပသင့္တယ္---၀တၳဳေတြ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာလဲ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို နည္းနည္းေျပာျပသင့္တယ္--- ဟိုအရင္က ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္တို႔--ေမာင္ေမာင္ျမင့္လြင္တို႔ေရးတဲ့ စာေတြထဲမွာဆိုရင္ ပင္နီတိုက္ပံု၀တ္ၿပီး ေဆးေပါ့လိပ္ႀကီး ခဲထားတဲ့ လြယ္အိတ္ႀကီးလြယ္ထားတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္ေတြ အၿမဲလိုလိုပါတယ္--အခုေခတ္၀တၳဳေတြထဲမွာက သူ႔ရဲ႕ဇာတ္ေဆာင္မင္းသမီးကုိ လွပေစခ်င္ေဇာနဲ႔ စကပ္တိုတိုေလး ၀တ္ေပးထားတာမ်ိဳးကို အခုေခတ္လူငယ္ေတြက သိပ္ၿပီးအတုယူတတ္တယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ idle လူေတြက ဒီပုံစံမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲဆုိရင္ေတာ့ သြားမွာပဲ --ၿမိဳ႕ထဲမွာေနတဲ့သူ ေတြက ပိုဆိုးတယ္--- လူတိုင္း၀တ္ေနၾကတဲ့အတြက္ မ၀တ္နဲ႔လို႔ သြားေျပာလို႔လည္းမရဘူး --- ေျပာတဲ့လူက အထူးအဆန္းျဖစ္ေနမယ္။ အရက္ေၾကာ္ျငာ - ဘီယာေၾကာ္ျငာေတြမွာဆိုရင္ ပိုဆိုးတယ္--ဒါေပမယ့္ မူးယစ္ေစတတ္တဲ့ အရာကို sex နဲ႔တြဲၿပီး ေၾကာ္ျငာတဲ့ Idea ပါပဲ--စီးပြားေရး႐ႈေထာင့္ကဆိုေတာ့လည္း အျပစ္ေတာ့ေျပာလို႔မရဘူး-- အဲဒါက ဘာကိုသြားၿပီး သက္ဆိုင္လည္းဆိုေတာ့ company ကေတာ့ အဆံုးစြန္ အသံုးခ်ခ်င္မွာပဲ -- ဒါကို Actor ေတြဘက္က မူတစ္ခုေတာ့႐ွိသင့္တယ္--- ငါတို႔ကို ဟိုဟာ၀တ္--ဒီဟာ၀တ္ ဆိုတာမ်ိဳးလက္မခံသင့္ဘူး---အခုေတာ့ သူတို႔က popular ျဖစ္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ဘာမူမွမ႐ွိေတာ့ဘူး--- ဆင္ဆာကသာခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ Bikini၀တ္ၿပီး႐ိုက္မယ့္ ပံုုစံေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္--- အဲဒီေတာ့ ေ႐ွ႕ကလူက သြားတဲ့ေနာက္ကို ေနာက္လူက ပုံစံယူလိုက္လူမွာပဲ---။ ေ႐ွ႕ႏြားက ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားဖုိ႔လိုမယ္။ ကိိုယ္တို႔ဆို ေ႐ွ႕ႏြားျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ကိုယ္သြားတဲ့ပုံစံကို ကိုယ့္သားသမီးေတြ ယူမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေ႐ွ႕ကသြားတဲ့လူလို႔ မွတ္ယူရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေျခလွမ္းကို ဂ႐ုစိုက္ရမွာပဲ ---

အစ္ကိုစာေရးတဲ့အခါ ပရိတ္သတ္ကို အသိပညာေပးခ်င္လို႔၊ ျပဳျပင္ခ်င္လို႔ဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ေရးခဲ့ဘူးလား ? ဇာတ္ကိုေတြကို ပုံစံခ်ခဲ့ဘူးလား ?

အဲဒီလိုေတာ့ မေရးခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ေျပာခ်င္ရင္ အင္တာဗ်ဴးမွာ ေျပာတယ္ --- ေဆာင္းပါးေရးေျပာမယ္ --- ရသထဲမွာ ေတာ့ မေရးဘူး --- ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ့္ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ ကေလးေတြ အတူယူ မွားေလာက္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူးလို႕ေတာ့ ေျပာႏိုင္တယ္ ---

ဒီေလာက္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ျပည့္စုံသြားပါၿပီ ---- အခ်ိန္ေပးၿပီး ေျပာၾကားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ --- ေနာက္လည္း အလ်ဥ္းသင့္သလို ေတြ႕ဆုံပါရေစ ---